"TOPRAKTAN SAYFALARIM"

HASTALIK

2011-11-14T02:43:00.001-08:00

Bu sabah çok kıymetli bir arkadaşımın ciddi bir hastalığı olduğunu öğrendim . Fakültedeyken o tanıda farklı tiplerde hastalarımız olmuştu. Hastalığı detaylı bildiğim için çok değişik bir üzünti kapladı içimi. Hasta olan arkadaşım kendisi de doktor olduğu için zaten açıklama yapmak anlamsızdı. Aradım, karmakarışık duygularla konuşmaya çalıştım . Onun sesinin benimkinden metanetli oluşu utandırdı beni. Dünyanın bir imtihan sahası oluşunu hem kendi yaşadıklarımızal hemde çevresindeki olaylar ile Rahmet-i Sonsuz (c.c) sık sık hatırlatıyor bize. Sabrın ,musibetin ilk tosladığı an oluşunu her daim tasdik edememek , yerine getirememek büyük kayıp tabiki. İçimde bütün bunlar savrulurken , Hastalar Risâlesi'ni okumalıyım dedim ve daha başlar başlamaz şifa esintilerini içime salmaya başladı her kelimesiyle . İlk devada şöyle söylüyordu . Bediuzzaman (k.s)

"Ey biçare hasta! Merak etme, sabret. Senin hastalığın sana dert değil, belki bir nevi dermandır. Çünkü ömür bir sermayedir, gidiyor. Meyvesi bulunmazsa zayi olur. Hem rahat ve gafletle olsa, pek çabuk gidiyor. Hastalık, senin o sermayeni büyük kârlarla meyvedar ediyor. Hem ömrün çabuk geçmesine meydan vermiyor, tutuyor, uzun ediyor-tâ meyveleri verdikten sonra bırakıp gitsin. İşte, ömrün hastalıkla uzun olmasına işareten bu darbımesel dillerde destandır ki, "Musibet zamanı çok uzundur; safâ zamanı pek kısa oluyor."
25.LEMA 1.DEVA

Hastalığında bütün sıkıntılar gibi nimetten olduğunu ne kadar akla yakın bir anlatımla anlatmakta olduğunu görüyordum. Ömür sermayesini meyvedâr eden bir kâr olarak tasvir ediliyordu hastalık ve o vakitte geçirilenler. Rahat ve rehavet içinde hatırlayamayacağımız ve kazanamayacağımız manevi tefekkürlerin hastalık vesilesi ile ruhumuza şifa olması ne güzel bir nasiptir düşünebilene.
Ne gariptir bedene rahatsızlık veren bir halin ruha şifa haline dönüşebilmesi. Aslında garip demek doğru olur um bilmiyorum ama imanın zirvelerinde bir kalbin nasibi olsa gerek. Hastalığı verenin nimetleri veren Zat ile aynı olduğunu idrak etmek bir kemalât göstergesidir elbet. Hem son satırlardaki musibet zamanının uzun oluşunun ömrü de uzattığı açılaması da çok çarpıcı geldi bana . Kolay zamanlarda dakikalarınnasıl da akıp geçtiğini söyleriz hep oysa sıkıntılı zamanlar hep yavaş yvaş koşar akrep yelkovan. Bu yavaş zaman kulluk adına kârlı geçirilebilinirse ahiret için faydalı ve kârlı bir zaman oluyor anlaşılan .
Tabi bütün bunlar imanı kuvvetli bir sine ve idealize bir ruhun nasipleri. Rabbim bizlere de başımıza gelen bütün imtihanlarla birlikte en başta hastalık imtihanına karşı bu güzel pencereden bakıp , şükür vesilesi yapmayı nasip etisn .Bizleri ruhu rahat ,kalbi zikir ve dili duadan dur olmayanlardan eylesin. Yine de kulun hissesine düşen maddi manevi şifa talebi.
En kısa zamanda canım arkadaşımın daha iyi olmasını ve bu zorlu imtihanı ,heybesine ahiret namına artılarla doldurarak geçirebilmesine vesile olmasını Şafi-i ZülKemâl (c.c)'den niyaz eyliyorum . Rabb-i Rahim 'in şu mübarek kelamları ile bitirmek ve o kıymetli kelamların ruhumuza tesir etmesi duasıyla...

"O kimseler ki, başlarına bir musibet geldiğinde 'Biz Allah'ın kullarıyız; dönüşümüz de ancak
Onadır' derler."
Bakara Sûresi, 2:156
"Beni yediren ve içiren Odur. Hastalandığımda bana şifa veren de Odur."
Şuarâ Sûresi, 26:79-80.

HUZUREVİ

2011-11-11T05:15:00.001-08:00

Yaklaşık iki ay oldu ...

Devlet memuriyet görevime İstanbul'un en eski Huzurevlerinden birinde başladım. Beş yıllık çocuk rehabilitasyonu ardından küçük çocuklardan büyük çocuklara transfer oldum da denebilir bu duruma .İlk günlerde uğradığım hayal kırıklıları yavaş yavaş yerini dilimden eksik olmayan dualara bırakıyor. Her durumda olduğu gibi insan herşeyi kendi gördüğü ve yaşadığı gibi sanıyor ve bekliyor. Şöyle ki buradaki yaşlıları kendi dedelerim , babaannem ve anneannem gibi olmalarını hayal etmiştim. Bu bekleyiş karakter anlamında değil di, dünya ya bakış ve ahirete yöneliş anlamındaydı. Fakat buradaki yaşlıların ekseri ahiret hayatına yönelik pek de çabalarının olmayışı, hatta gençliklerinde başladıkları batıl davaların 70 li 80li yaşlardaki kıdemli neferleri olduklarını görmeye başladım birer birer.

Hani o kalbi temiz insanlar hep derler ya "-Gençliğim bir geçsin yaşlanınca şu şu ibadetleri yapacağım." diye. Öyle olmadığını , bunun sadece teorikte kalıp pratikle uzaktan yakından alakası olmadığını acıyla müşahade etmeye başladım. İnsanlar gençliklerini nasıl geçirmiş, bu dünyayı ne olarak görmüş ve neleri öncelik kabul etmişlerse ileriki yaşlarda da aynı oluyorlarmış. Hani açıkcası şöyle bir tablo beklemiştim. Tonton bembeyaz yüzlü , nurlu . elinde Kur'an ,tesbih , seccade başında duada yaşlılar. Öylesi de yok değil ama ne yazık ki azınlıkta ve ne yazık ki onlar hala gerici(!).

Yine de burda olmamı bir nasip olarak görüyorum . Her biri birer roman gibiler. Zaten anlatmaya ve dinlenmeye bayılıyorlar. Hayatlarını anlatırken dersler çıkarıyorsun . Kimi zaman bulunduğun çevreye en çok da imanına şükrediyorsun. Hikayeler çok uzun. Her ne kadar hemen hemen hepsinden şu şu yaştayım ama bir çırpıda geçti sözleri duyulsa da koca birer ömür hepsi. Hepsi Rahmet-i Sonsuz (c.c)un türlü türlü imtihana tuttuğu kulları.

Bazen buraya vazifeli geldiğimi düşünüyorum . İlk vazifem imanımın kıymetini hatırlamak , hayatıma çeki düzen vermek olmakla beraber değişmeselerde ,en büyük nimetin çoğunun dediği gibi "sağlık ve hayırlı evlat " değil " İMAN" olduğunu bir nebze hatırlatabilmek.

Daha görecek çok insan dinlenecek çok hikaye var...

Yeniden ve yepyeni...

2011-08-09T23:49:00.000-07:00

İstanbul'dayım...

Bu sefer iki günlük aralarda , yada bayramdaki koşuşturmanın içinde seyretmiyorum bu şehri.

Sabrın sonu selamet olanından nasibim ile mesken eyledim İstanbul'u...

Henüz daha evime taşınmadım. Anne ocağında misafiriz eşceğizimle ama buradayım artık ve rahat rahat soluyorum şehr-i.

Daha gelir gelmez ruhumu dirilten, yüzümü güldüren bir iksir ile karşıladı sanki bu şehir beni. Ne gariptir gelir gelmez bir canlılık, taptaze bir heyecan geldi ruhuma devamına duacı olduğum.

Ramazan ile İstanbul birleşince bambaşka çiçekler açtırdı belkide. Ve istediklerine ulaşabilme imkanı belki beni bu denli yenileten. Gücüm yeter mi bilinmez kısmet , ama o güzelliklere ve imkanlara yakın olmak bile iyi geldi bana .

Rabbim ' e en derinden bir niyazım var geldiğim ilk günden beri.

Boğazın ihtişamını seyrederken bir yakadan bir yakaya, şöyle kocamn bir nidâ yükseldi içimden içime ,ruhumdan arş-ı alaya doğru.

"Allah'ım bizi bu şehre , bu şehri de bize hayırlı kıl" amin...

Şikayet

2011-03-18T07:04:00.000-07:00

Ne zor kırılganlıkları atlatmak ama ne kadar kolay kalp kırmak!
uzun değil bu yazı, sadece insanların bu kadar kolay kalp kırmasından şikayet etmek istedim...

Kendini Keşfetme 2

2010-12-09T23:33:00.000-08:00

Ne çok insanın yüreğine dokundum ve ne kadar vefasız kaldı birçoğuna karşı duruşum ....

Şehirler değişip , özlemler arttıkça düşünüyor insan ne çok insan tanıdım diye. Ne çok insanın yüzüne yüzümden izler bıraktım ve birçoğunun gölgesi kaldı hala yüreğimde. Bazılarında gözyaşım , bazılarında sırlarım , kimisinde şimdi terk eylediğim davranışlarım kaldı. Zahiren yok olan ,batınında derin izler bırakan birliktelikler...
Kimileri zaten daha beraber ken bitenler , kimileri farkında olmadan hala içimde yaşattıklarım . Bir telefon kadar yakın olsalarda arayıp hatır gönül almaya uzak durduklarım . Oysa ki ne çok gönülle hasbihal etti bu yürek. Yüreğimden yüreğine aktığım , o yürekten heybeme güzellikler kattığım onca insan. Onca güzellik , Güzeller Güzeline varış için bana vesile olan . Yüreklerinde keşfettiğim ışıklarla yolumu aydınlatan ve En aydınlık Nur'un ışığını yakalamamda bana ufuk olan .
Peki neden bu vefasızlığım?
Zamanı , meşguliyetleri bahane edişim ve aslında ruhumu zaman zaman cendereye alsada harekete geçemeyişim. Sanırım kendimi haklı ve meşgul bulmam altında yatan asıl neden. Oysa ki uzun süredir sesinin derinliklerinde bulduğum huzuru unuttuğum dostlarla beş dakikalık bir sohbetin neredeyse bir haftalık tebessüm dopingi oluşuna da şahit bu ruh. Ve hayırla hemhal olmuş, vefayı sonuna kadar hakeden bir ruhtan duyduğun bir aksiyonla , yeni yeni aksiyonlara yelken açma heyecanlarımda az değil.
İnsan olmaktan sebep galiba bu hal. Garip ya insan ,anlaşılmaz ya .Biz başkaları tarafından anlaşılmamaktan şikayet ederken , yapmamız gereken asıl şey kendimizi keşfetmek aslında. Onca yürek var, Yaratanın (c.c) mutlaka bir sebep , ufacık ta olsa bir zerreyi farketmemiz için karşılaştırdığı. O zaman dosta Vefa , Dostun yüreğinin sahibine vefa olmalı.
O'na ulaştıracak gönüllere dost olup , vefayı tadıp . Kainatın ve vefanın sahibine ulaşmak nasibimiz ola...

Kahramanmaraş 'ta Ramazan

2010-08-24T00:12:00.000-07:00

Bir saniye sonrasının bile iplerinin elinde olmayışına derinden iman ettiğin anlar vardır ya . İŞte bu Ramazan Ayı süpriz bir Ramazan Ayı benim için.
Geçen yıl Ramazan Ay'ında ne ben ne de eşim bu Ramazan Ayı'nı Maraş' ta geçireceğimizi bilemezdik. Kimbilir ömrümüze yazılan Ramazanlar daha hangi şehirlerin rengine , hangi dostların sohbetine boyanacak?. Maraş' ta Ramazan soluklamak güzel ama kavuşamasa da ömrü boyunca gönlündeki sevdalıyı unutmayan aşığın yıldönümlerinde kalbinin teklemesi gibi. benim de gönlüm bilhassa Ramazan Ay'ında Diyar-ı İstanbul için çırpınıyor.
Bilmiyorum , şehri mi , ailemi mi yoksa geçirdiğim beş senenin bereketini mi özlüyorum bu günlerde ?
Her şeye ve her şehre rağmen bu ay en bereketli ay ve gönüllerin O'na (C.C) meyletmesi ile oluşan rûzigâr her mekanda soluklanmaya değer.
Hakkını verebilmek duasıyla , vesselam ...

Bereketli Bir Pazar Rüzgarıydı Yaşadığımız.

2010-05-02T10:19:00.000-07:00

Rüzgar; nerelerden esip geldiğini , hangi meleğin kanadından aldığı tılsımlı sözleri nerelere taşıyacağını çok da bilmediğimiz esrarlı serinlik . Belki de çoğu zaman tenimize dokunup geçerken bizden aldığı selamı kimlere götürdüğünü düşünmediğimiz, nice duaları annelerden , yârdan ,şehirden şehire taşıyan elçi.

İki güzel insanla beraberdik bugün, hatta üç. Bir de "minik masum"ları vardı . Kıymetli insanlarla zaman nasıl da bereketlenir , nasıl da kısa süreye dünya içinde ahiret, ahiret ekseninde dünya sığdırılırı yaşamamıza vesile bir aile. Gönüllerimizin gönüllerine aşinâ olmaktan mutmain olduğu güzel insanlar. Rüzgarı tebessümle gelen, içimizi kuşatıp, üzerimizde duası olan kulların duasını rüzgarlarıyla bize estiren bir aile.
"Ceyhun Emre Teoman , çok sevdiğim kıymetli eşi Hümeyra Ablam ve minik masumları Efehan"

Bir pazar sabahı, nasibimizde neler var bilmeden, davetlerine icabet ettiğimiz güzel insanlarla brunch keyfi. Keyfi, yemeğinde de mekânında da olmayıp, sohbetinde saklı bir nasip. Sonrasında, bambaşka bir nostalji. Çocukluğumun, ruhumun zeminini boyayan mübarek bir beldeyi, mübarek bir Zâtın kabrini ziyaret ve huzurda zikir nasibimizdi. Bu nasip, ezelden ebede uzanan bir duanın küçük bir aksiydi. Detayı, sırrı biraz da bende kalsın...

Vesile olandan Allah (c.c) razı ve memnun olsun...

2010-03-28T01:46:00.000-07:00

HEDİYE ÇEKİLİŞİ

Turgut Duman Kuyumculuk olarak; 14 ayar pembe taşlı altın kolyeyi hediye ediyoruz.Yapmanız gerekenler;
*İzleyicimiz olmak
*Varsa bloğunuzda çekilişimizden bahsetmek
*Ve bu yazıya yorum bırakmak
Çekiliş 15.04. saat 24:00 de son bulucaktır,sonuçlar random aracılığı ile belirlenecektir.

http://turgutdumankuyumculuk.blogspot.com/2010/03/hediye-cekilisi.html

kolyeyi görmek ve çekilişe katılmak için bu adrese girip yorum yazabilirsiniz :)

Gece ve Beklenen...

2010-02-06T11:11:00.000-08:00

Dostlarla muhabbette okurken yüreğime dokunan ve Rabbi'min şefkatini yakınımda hissettiren Müzemmil Sûresi'nden...

Kalk, birazı hariç olmak üzere geceyi; yarısını ibadetle geçir. Yahut bundan biraz eksilt. Yahut buna biraz ekle. Kur'an'ı ağır ağır, tane tane oku. (2-4 ).
...
6. Şüphesiz gece ibadetinin etkisi daha fazla, (bu ibadetteki) sözler (Kur'an ve dua okuyuşlar) ise daha düzgün ve açıktır. 7. Çünkü gündüzün sana uzun bir meşguliyet vardır.
...

20. (Ey Muhammed!) Şüphesiz Rabbin, senin, gecenin üçte ikisine yakın kısmını, yarısını ve üçte birini ibadetle geçirdiğini biliyor. Beraberinde bulunanlardan bir topluluk da böyle yapıyor. Allah gece ve gündüzü düzenleyip takdir eder. Sizin buna (gecenin tümünde yahut çoğunda ibadete) gücünüzün yetmeyeceğini bildi de sizi bağışladı (yükünüzü hafifletti.) Artık Kur'an'dan kolayınıza geleni okuyun. Allah, içinizde hastaların bulunacağını, bir kısmınızın Allah'ın lütfundan rızık aramak üzere yeryüzünde dolaşacağını, diğer bir kısmınızın ise Allah yolunda çarpışacağını bilmektedir. O halde, Kur'an'dan kolayınıza geleni okuyun. Namazı dosdoğru kılın, zekatı verin, Allah'a güzel bir borç verin. Kendiniz için önceden ne iyilik gönderirseniz onu Allah katında daha üstün bir iyilik ve daha büyük mükafat olarak bulursunuz. Allah'tan bağışlama dileyin. Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.

Sûre ilk ayetlerde gece ibadetini neredeyse zorunlu kılarken , son ayetlerde bize şah damarımızdan yakın olan Rabbimiz yükümüzü hafifletiyor. Geceyi dua ve Kur'an ile değerlendirmenin; rızık beklentisi, sağlık isteği ve refah içinde yaşamak için bir vesile olduğunu şifresini söylüyor bizlere .
Ve Kainatın Sahibi "Kur'an okuyun" diyor. Kendine muhatap istiyor , nasıl bir nasiptir O'nun muhatabı olmak . Hemde tenhada , hemde gözler uyumuş ,gönüller masumlaşmışken istiyor. Diyor ki en kolay geleni okuyun. Zor gelmesin size ama gelin Muhabbete . Hani isteyin vereyim diyor ya öyle işte . İstemenin de usûlu olmalı ya işte en güzel , en samimi ve gözyaşının gözden daha kolay süzüldüğü isteme gece buluşmasında oluyor belki de . Çağırıyor ve sonuçlarındaki hikmetleri beyan ediyor. Davet var , sonundaysa En Güzel ile yakîn artışı gibi eşsiz bir mükâfaat. Tatlı ve başka bir hal ki gece , Efendimiz (s.a.v) ömrü boyunca neredeyse her gece muhatap oluyor , muhattab alınıyor. Bazı geceler saatlerce yıldızları ve gökyüzünü seyrediyor ve onlarla ilgili ayetleri tekrar ederek tefekkür ediyor . Bazı geceler ayakları şişinceye kadar seccade de kalıyor, bazılarında dua dua yalvarıyor bazılarında ise içli içli Kur'an okuyor.
...
Ahir zaman insanları bizler nasıl yorumlayabiliriz geceyi ve nasıl yerleştiririz hayatımıza . Günlerin nefes nefese geçtiği , haftaların güne döndüğü bu asırda nasıl bir zaman ayarlaması yapmalı ki Müzemmil de anlatılan güzelliği yaşamalı. Sabah altıda kalkıp işe giden 12 saat sonra evine gelen bir ahir zaman müslümanı nasıl tanzim etmeli hayatını ki soluklayabilsin geceyi.

Diyor ya Rabbimiz (c.c) (Ey Muhammed!) Şüphesiz Rabbin, senin, gecenin üçte ikisine yakın kısmını, yarısını ve üçte birini ibadetle geçirdiğini biliyor. Beraberinde bulunanlardan bir topluluk da böyle yapıyor. Allah gece ve gündüzü düzenleyip takdir eder. Sizin buna (gecenin tümünde yahut çoğunda ibadete) gücünüzün yetmeyeceğini bildi de sizi bağışladı (yükünüzü hafifletti.) Artık Kur'an'dan kolayınıza geleni okuyun.

O vakit bizlerde imsaktan az önce uyanıp sabah namazına ,en kolayından da olsa bir ayet ile dirilsek , yada Müzemmil'i hatırlayıp gece olmasa da gecenin niyetine uyumadan önce sadece bu güzel ayetleri hatırlayıp o nasibi almak duasıyla birkaç ayet okusak. Kimbilir ki , elbet ki O(c.c) bilir , niyetlerimize , acizliğimize bakıp da terazimize işler bu halis niyetli ameli ve arttırır yakınlığını. Bir bakmışız gecenin ve bizden beklenenin, eksik gedik de olsa yapmış olmanın hürmetine düzelir kalp yıkıntılarımız ve güzelleşir ahlakımız.
Gece esrarlı , gece müjde yüklü, gece sırlı. Sırrı çözmek , kalbi yumuşatmak ve ayn-el yakîne ulaşmak için geceye bismillah diyelim hepberaber...
30.01.2010

Ankara

YENİLENME

2009-08-13T03:19:00.000-07:00

Uzun zaman olmuş bir kaç kelime de olsa iç kıpırtılartımı dillendirmeyeli...

Yenilikler peşimdeyim bu aralar. İlk adım olarak iş değişikliği ile başladım bu yolda yürümeye . Her saniye devri daim eden ama her dairenin saniyesini yepyeni bir yaratılış takip eden dünyada , sonsuz ve yepyeni mutluluklar ile dolu Cennet hevesi canlı kalsın diye yenilikler bulmaya çalışıyorum irili ufaklı. Yepyeni bir Ramazan Ayı' na yaklaşırken , ona özel daha önce yapamadığım yeni yeni Yartan ' (c.c) a yaklaşma yolları, yeni ve müsbet yaklaşımlara yakınlaşmalar , yeni yazarların kelimelerini okşamalar , yeni mevsimlerin heyecanıyla orjinal keyifli hediyelik tasarımlar, yeni olmasada Tanbur'um, onunla yepyeni nota paylaşımları. Yeni ümitler , yepyeni hayaller ve yeni kelimeler .
Nankörlük olmasın diye her an yenilenen bedenime , ruhumu tazelemek , tasaffi etmeye yeni bir pencere açmak asıl hedefim . Diyorum ya Yarat'an her bir nesnenin yeniliği tazeliği ve güzelliği ile yansıtırken isimlerini yerinde saymak insanlığıma nankörlük gibi geliyor ve biliyorum ki harekete geçiren ruhu hep ya yeni heyecanlar oluyor yada yenilenmekle mutluluğu süren tanıdık libaslar. Bilmiyorum kulluk kulvarında , her rengin hakkını verebilmek gayesiyle yeni yeni boyalar keşfetmenin yollarını arıyorum hayat sayfama sürebilmek adına. Tanıdığım ve tanıyacağım bu renklerin Rıza_i İlahi'den uzak olmaması duasıyla...

Teşekkür ... TÜRKÇE OLİMPİYATLARI

2009-06-04T13:26:00.000-07:00

Bu başlık bir yazı ile nihayet bulmayacaktır. Sadece teşekkürü vefâ bildiğim insanlara içimden taşan bir kaç cümle ile bitecek ve paylaşımın verdiği huzur ile benliğimi şenlendirecektir.

Bu sene 7. si düzenlenen "ULUSLARARASI TÜRKÇE OLİMPİYATLARI " nın finalini izledim dün gece. Gözyaşlarımı tutmanın faydasız olduğu anlardı , bütün çocukların gözündeki masumluk ve her birinin birer ihtida tohumu olduğunu düşünmek beni çockun bir heyecana sürüklerken , verilen emeğin kahramanlarını ve çektikleri sıkıntılara rağmen gururla , zevkle bu davayı görüslemiş olduklarını düşünmek de bambaşka duygulara salıverdi beni.

Dedim ya uzamıyacak bu yazı , günahsız gönüllerde taht kurup , muhabbet elçilği yapan , büyük düşünen , milletimiz ve en başta inancımız için büyük hayalleri basamak basamak yapılandırmayı tek gaye edinmiş, bu uğurda herşeylerini feda etmiş güzel insanlardan Rabb-i Rahîm razı ve memnun olsun .

Bizleri de onlar gibi salih dostlara yâren eylesin inş.

Kendini Keşfetme 1

2009-04-14T01:24:00.000-07:00

Bir kaç gün önce iş çıkışı taktım kulağıma mp3 'ün kulaklığını ve ayaklara kuvvet yürüdüm bir müddet. Terletmeyen ve aynı zamanda üşütmeyen nazik ve güneşli bir havada , kulağımda ney nağmeleri ile yürüdüm bir zaman. Bir anda kendimi İstanbul ' da hissediverdim. Halbuki halâ alışamadığım bir semtindeydim Ankara 'nın. Kızılay'a gitmeye niyetlendim ve bir halk otobünde buldum kendimi. Biryerden bir yere arabayla gitmeye o kadar alışmışım ki yürümenin zevkini neredeyse unutmuşum.
Araba ; konfor ve özgürlük belki ama ; saatlerce yürürken yaşadığım o tarifsiz rahatlama hissini veremiyor elbette.

Cam kenarında bir koltuğa oturdum . Güneşin yüzüme vurup gözlerimi kamaştırmasına aldırış etmeden ve tıpkı İstanbul ' da iş çıkışı bindiğim Karaköy Kadıköy vapurunda yaptığım gibi not defterimi çıkardım . Yazmaya başladım ,yazdıkça gülümsedim , gülümsedikçe kendimi bir bahar huzuru içinde buluverdim. Yol bitiminde indim otobüsten ve lise sona kadar yaşadığım şehrin en sık uğradığım mekânında gezinmeye başladım. Dershaneler mekanı, Ankara'nın en işlek en merkezi yeri. Ankara 'ya taşındığımdan beri ilk defa "-İstanbul da şurda şurda olsaydım ." demeden bir yerleri geziyordum . Şaşırıyordum kendime ve bir gerçeği keşfediyordum aslında. Yürüdükçe yorulmayan diçleşen kalbim bu keşfeyardımcıydı. Ben bir süredir yapmadığım işleri ve öncelerde ekmek su gibi ihitiyaç addettiğim bu halleri İstanbul' da yaşadığım için sürekli İstanbul'u arıyormuşum . Her defasında suçladığım ve horladığım Ankara ' da nasibini alıyordu benden. Elbette hasretim var İstanbul'a ama anladığım kadarıyla kavuşması çok kolay minik minik hasretlerim de var suçunu Ankara ya ve griye bağladığım. Teker teker keşfetmeliyim bu özlemleri. Buldukça daha verici ve verimli bir ömür geçirebileceğim kanaatindeyim .

Ankara da lale mevsimi yok , Boğaz dan geçemiyor ve erguvanların maviyle kavuşma sevdasına şahit olmıyorsunuz ama Ankara da da bahar güzel. Kuşlar ötüşürken yeni fışkırmış çiçeklerin yanıbaşında, bu diriliş zikri elbette güzel heryerde . Yeter ki ruhumuzun özlediklerini teker teker çıkaralım havalandırmaya . Ve izin vermeyelim kendi kendimize unuttuğumuz minik seviçlerin şükrümüzü azaltmasına :::::::::)

Gardolabımdaki Kalpler

2009-03-29T05:37:00.000-07:00

Bazen çok kırık bir yürek taşıdığımı düşünmüyor değilim. Bunca nimetin içinde kırılan bir yüreği nasıl da sahipleniyorum bilmiyorum . Bu bir kabiliyet mi yoksa hastalık mı oda bilmediklerim arasında. Ne biliyorum ki ben , Sonsuz İradenin bana ilham ettiklerinden başka.Eski günlerimi özlüyorum belki, çok klasik bir özlem ama kutsal bir özlem, çocukluk özlemi bu .Çocuk masum dur çünkü gözlerinde masumiyetin resmi, ellerinde masumiyetin izleri ve en önemlisi yüreğinde tertemiz temsili vardır masumiyetin. “Suçsuz” dur, yaptığı bütün işlerden sonra onu koruyan bir kalkan vardır sorguya tutulmayacağı çocukluğu. Bu sebeptendir ki özleniyor çocukluk ve özlüyorum çocukken taşıdığım kalbimi. Günahın ağır yükü, sorumlulukların yerine getirilemeyen bölümleri ve defalarca tövbe mührü ile yıkanan ameller rahatsız ederken kalbi elbette isteniyor çocuk olmak ve özleniyor masumiyet.
Masumiyet gerçi kilo ile gram ile ölçülecek ve mizanda böyle değerlendirilecek bir kavram değil elbette . Belki hiç ummadığımız bir amelin rengi ağırlaşacak o terazide ve kim bilir bir soluk şefaatle canlanacak ruhlar ve güç bulacak gerçek evine gitmeye. İşte tam da bu düşünce belki, Yaratan ‘ a karşı sevginin korkunun bir adım önüne geçtiğine işaret , tıpkı Rabb-i Rahim ‘in Rahmeti’nin gazabını geçtiği gibi .
Dön dolaş yine sığın rahmete diyor içim , başka yol mu var başka çocukluk mu?
Çocuk masumiyetine katıksız büründüğüm tek mekan seccadem galiba , ve o masum izleri gördüğüm yegâne izler ancak duaya uzanan ellerimde hayat buluyor . Çünkü çaresizlerin çaresine yürekten yolladığım bir soluk , etrafı kaplarken kötünün renkleri karışamıyor yeşil odamın açık renk duvarlarına.
Her akşam diğer güne kalbolurken bir yürek alıp bir sonraki akşama kadar emanetini taşıyorum sanki . Akşam olup ta gün diğerine teslim olurken gardolabımın en mütenâhi köşesinde biriktiriyorum onları , bazısı ezik büzük, kırık dökük olsa da bir gün olup da duayla çiçekleniyorsa kalbim ve O’na karşı sevgimi coşkunca hissediyorsam dolabı açıp baktığımda çocuk masumluğunda tebessümler görüyorum minik minik kalpler üzerinde . Kırık dökük bir yürek taşıyorum bazı zamanlarda ağır gelen , acıtan ve gözümden yaşları taşıran ama biliyorum ki , Mekanın asıl sahibine dayadığımda o kırıklar tamir oluveriyor ve hiçbir canlı bu kadar hızlı tamir edemiyor kalbimi ve masumluğunu doğurtamıyor duygularımın…
Dolabımda asılı, dualar ve sıddıkîyet ile tebessüme dönmeyi bekleyen bir yığın parçam olsa da , Sonsuz Merhamet Sahibi ‘nin duasız bırakmaması ümidiyle yeşertmeye çabalıyorum tüm kırıkların arasını …

Martın yirmidokuzu ve 2009

Bahar Diriltiyor Ruhları

2009-03-24T03:55:00.000-07:00

İnsanın yaratılmışların fihristesi olduğu sırrından mı bilmiyorum çözülmesi de bir o kadar mükemmel gayret gerektiriyor.
Hava değişimine göre bile halimiz değişiyor ve fikir zenginlğimiz artıp azalıveriyor sanki.
Bahar yavaş yavaş göz kırpmaya başladı bu günlerde , ve bu masum göz kırpmaları hissediyor ve gözlemliyorum ki hareketlendirdi ruhları ve hızlandırmaya başladı bedenleri . Yolda yürüyen insanlar sanki daha hızlı yürüyor , bulutların kaçışmasına mı özeniyoruz bilmiyorum . Çocuklar daha heyecanlı , işler daha çabuk bitiriliyormuş gibi geliyor bana . Güneşin mahlukâtın renklerini cilalaması ile sanki bir yenilenme süreci başlatıyoruz bizlere .
Baharla diriliş , içinde haşrin dalgalarını barındıran bir deniz olduğundan , ya da her an yeniden yaratılışımızın bir işareti olduğundan heyecan veriyor bize galiba.
Etrafımızda olup biten küçük olayları görmeyip hep büyük deliller ister ya insanoğlu , milyonlarca küçük delilin birleşip parlaması olduğundan bizi harekete geçiriyor belki de. Diriliş başkalarının sandığından daha kıymetli bir hadise olduğundan böylesine gayret yükleniyoruz numune olan bahar dirilişiyle belki de .
Neşv-u neva bulan tohumlar ile Kudret -i Ezelî'yi (c.c) hatılatıyor renk renk. Öyleyiz ya biz , her gün uyanmamız, güneşin her güne doğması , gece sürekliliği ve devri ,nefes almamız , görebilmemiz için çalışan onca sistemin harekâtı gibi parça parça olaylar olağan gelirken bize , harekete çağıran çoğu zaman büyük deliller oluyor ruhlarımızı.

Halbuki bizden istenen büyük dellillerde dahi yaratılan her bütünün molekküllerini görüp " sûbhanallah " nidasıyla iman tazelememiz değil mi ? Hikmetin farkına varmakda bu değil mi ?
Bu günlerde hakikâti görme kâbiliyetimi arttırmaya dua olsun diye kendime vird edindim "SÛBHANALLAH" tesbihini . Perde altında görebildiklerime "Sûbhanallah " , göremediklerime de "Sûbhallah " demekle dirilişi idrak etme duasındayım .
Hoş geldin , ne güzel dirilişler getirdin Ey Bahar !

Dalgalanma ...

2009-02-15T05:47:00.000-08:00

Hayallerimin içine kaçırdığım fırsatlar parmağını sokuyor durmaksızın , karışıyor bunalıyorum . Rengarenk düşlerin içinde parça parça kara bulutlar yapışıyor, sanki bir resim programı kullanıp sonradan eklemişsin gibi. Ama geri dönüş tuşu gri ....
sonra bir kapı aralanıyor gecikmeksizin;
Ah "kader "! sana inanmak ne büyük bir çıkış kapısı ve ne kadar ferahfezâ kıyafetler giymişsin gelip kararan düşlerimi yıkıyorsun. Sen varsın ve sana inanmak ise senin varoluşunun anlamı .

( anlık bir sancının kısacık bir yansıması )

Çocuklar Korkmasın Yağmurdan

2009-01-31T01:07:00.000-08:00

YAĞMURU BİLİR misiniz? Bu soru da nereden çıktı demeyin ne olur. Elbette bilirsiniz. Ansızın bulutların tebdil-i kıyafetle griye büründüğü, beyaz beyaz pırıltıları şiddetli bir sesin takip ettiği zamanlarda, pıtır pıtır dökülen damlacıklardır yağmur.
Peki ya yağmurla konuşmayı hiç denediniz mi? Nereden geldiğini hiç sordunuz mu? Ya da kimlerin kokusu ve korkusunu, kimlerin duasını ve ümidini , hangi meleği sırtında taşıdığını sordunuz mu hiç?
Belki hepimiz küçük birer çocukken korktuk şimşek çakmalarından ve usulca annelerimizin koynuna sığındık. Kaçırdık yağmuru, o masum kocaman gözlerimizle izleyemedik doyasıya. Belki de büyüdükçe yağmura artan merakımız ve özlemimiz çocukken bakamadığımız, dokunamadığımız yağmur tanecikleridir. Kimbilir belki de sebep dokunamadığımız melekçiklere özlemimizdir, bizim bile farkında olmadığımız...
Her yağmur damlasını bir melek indirirmiş nazenin varlığı ile, emri yerine getirmenin huzuru ve neşesi ile. O yağmur ki, hayat oluverir bir anda toprağa. Bu damlacıkların içindeki esrâr nedir ki kapkara bir tohumdan narçiçeği gibi kıpkırmızı bir çiçek coşkuyla salınıverir ağaçların dallarında...
Evet, işin biyolojik boyutunu bir sağlıkçı olarak bilmekteyim; kaldı ki, bunu bilmek için sağlıkçı olmaya da gerek yok. Tahta sıralarında otururken ‘ilk’okulların, öğrenmiştik hepimiz. Fakat kimse bize melekleri anlatmamıştı. Bu suyun şifasının Rabbi'nin katından henüz inen melekçiklerin nefesleri olduğunu da kimse anlatmamıştı.
Şair Nurullah Genç, Efendimiz'e âlemlere rahmet olduğu için mi “Yağmur” demişti? Ya da arza dokunan mübarek ayaklarının bastığı her yerde şifa bitivermiş olduğu için mi bilmiyoruz ?. Ama bildiğimiz, yüzümüzde tebessüm çiçekleri açtıran bir güzellik var. Efendimiz de (s.a.v.) yağmuru çok severdi. Onunla konuşur, hasbıhâl ederdi. Yaratılan hiçbir zerreyi umursamamazlık yapmadığı gibi...
Hiç yağmur yağarken ellerinizi uzatıp duaya durdunuz mu? Yahut göğsünüzü açıp, neden böyle yaptığınızı soranlara “ Bu damlalar Allah’ın katından şimdi indiler, kimseyle buluşmadan sinemle buluşsunlar istedim” dediniz mi hiç ? O (s.a.v) öyle derdi, öyle demişti. Ne güzel bir Nebiydi ki, kâinatı doya doya hissetmişti. Yağan damlacıklara bile Rabbinden geldiği için hürmet etmiş, onu da bir dua vesilesi kılmıştı.
Dün gece bardaktan boşanırcasına yağmurla şenlendi sokaklar ve yağmur hâlâ devam ediyor. Rabbimiz bizi seviyor, yağmur gönderiyor. O ki bizi seviyor, melekçikler vazife başında bizim için. O bizi seviyor ve yağmuru ile sesleniyor: “Siz isteyin, ben icabet edeyim.” Yaratılmış herşey gibi bu latif damlacıklar da vesile.
Çocuklarımız yağmurdan korkmasın. Şimşek çakınca bilsin ki o bir müjde; yağmur geliyor şimdi sokaklara... Toprağa, nar çiçeklerinin kırmızısına, Mehmet Amcamın tezgâhının üzerine, Hatice Teyzemin pazar çantasının kıvrımlarına, kediciklerin kısa kısa tüylerine, şu arabasına yumulmuş mışıl mışıl uyuyan dokuz aylık bebeğin pamuk ellerine yağmur dokunacak. Toprağa şifa sinelere inşirah, zerrelere aydınlık temizlik ulaşacak. ‘Bayram’ olacak, binbir renkli dualar semaya uzanacak. Etraf Nur Nebinin (salât ve selam ona olsun) nefesinden rahmete boyanacak. Belki biraz buruk, ona hasretini tazeleyecek.
Yağmuru bilir misiniz? Yağmur ki şenlik, yağmur ki dua vesilesi, yağmur ki rahmet, en çok da tebessüm. Çünkü Yağmur O’nun katından pıtır pıtır bir heyecanla iniveren ıslak ama tertemiz, saf, dupduru bir hediye. Gökyüzü kadar bir şifa. Hoş gelişlerin oldu yağmur. İyi ki bildik seni. Rablerine itâatte kusur etmeyen melekçiklere selam olsun...
2006/istanbul

Not: Yağmur yağıyor bugünlerde, sık sık uğruyor Ankara 'ya . Eski bir yazımı paylaşmak istedim bende sizlerle .

NÖBET

2009-01-23T08:28:00.000-08:00

iki gece önce eşceğizim dahiliye servisinde nöbetçiydi , yanındaki hekim rahatsızdı ve yalnızdı o gece , çağırıldım .

Hastane ; sayısını bilmediğim kadar canın acıdığı , korktuğu , kiminin ebedî hayata terhis mekânı , kiminin dünya ya devam hükmünün imzalandığı yer. Kocaman binalar ,kocaman yürekler . Yabancı değilim hastane ortamına elbette ama geceye alışkınlığım kadar değildir geceyi hastanede geçirmişliğim .

Bir iki saat doktor odasında muhabbet sonrası, bir iki hastayı ziyaret ettik. Bir amca vardı ki bana çok önemli bir hayat dersi verdi kaldığı ilaç kokulu odada. Hayat dersi demek yanlış olur belki tam bir ahiret reçetesiydi. Kendisi kolon kanseri ( bağırsak kanseri ) ,karaciğerinde ağır problemleri olan ve bir çok komplikasyonun eşlik ettiği bir dizi ağır ve çileli rahatsızlığı bedeninde yaşayan bir amcaydı. Eşimi hergün görmeye alışmış olmalarına rağmen amcanın eşi bizi coşkun bir mutluluk ile karşıladı . Sanki uzun süre evine ziyarete kimse gelmemiş bir ev sahibi gibiydi mavi gözlü teyzecik. Güler yüzü ve neşesi vefatından endişe ettiği eşine moral vermeye söz vermiş ve hiç tükenmiyor gibiydi. Oysaki amcanın durumundan haberdar olmalıydı ,kendi oğlu ve gelinini de hekimdi ve tam olmasa da izah etmişlerdi durumu.

...

Bakışlarım hafif doğrulmuş yatağında oturan kır sakalları düzgün traşlı ve şefkatli bakışları ile oturan amcaya yöneldi. Amcanın ten rengi sarı yeşil arası renkte bir krem sürülmüş gibiydi.Geceleri uyuyamamanın nihayetinde nurlu yüzünde fersiz gözler , eski canlılığını arayan bakışları vardı .

Sohbet etmeye niyetlenmiş , kendimi hazırlmıştım . Şefkâtli ve heyecanlı bir sesle ;

- "Nasılsınız amcacığım ?" dedim .

Sorumun cevabının uzun ve az da olsa rahatsızılığını anlatılmasıyla cavaplanılacağını düşünürken amcanın yorgun sesi kulaklarımda yankılandı. Hiç yorumsuz, sadece bir cümle çıktı iki dudağının arasından.

- "Allah 'ın rahmeti ile yaşıyoruz evlâdım "

Sus oldum , sustum sadece ve dolan gözlerim ile tebessüm edebildim.

İmânın ne büyük bir hazine olduğuna bir kez daha şahit olmuştum. Ömrünün son günlerini yaşarken bile insan bu denli sağlam durabiliyorsa tek sebebi imân olabilirdi. İnsan ancak sıkıntıyı verene aşık olursa sıkıntıyı ağaralayabilir ve onu sadece verenin hürmetine sevebilirdi demekki. 95 servisinde ki amcam bir kez daha isbat etti benim yüreğime nefesiye yazarak bu gerçekler üstü gerçeği.

Hastane de gece zor , hastanede gece uykusuz ve sızılı birçok yürek için. Ama öyle yürekler var ki hastalık öte dünyada tertemiz olabilmenin vesilesi olmuş. O yürekleri sevmenin yüzüsuyu hürmetine affolunur muyuz acaba ?

Dost'un Doğum Günü'ne İtâfen

2009-01-18T09:26:00.000-08:00

Bahardan kalma bir günü yaşar gibiydi Ankara bugün. Hava serinliğini hissettirsede, güneşi gören gözlerim içimi kıpır kıpır yaptı sabahın ilk saatlerinden itibaren .

Bugün dostum Gülhan 'ın doğum günüydü. Ve ne güzel bir tevafûk ki O da Ankara'daydı.

Yıllar ne çabuk geçip gitmiş ve biz ne kadar büyümüşüz. Ortaokul ve lisede sıra arkadaşım olan dostumla zahiren yollarımız üniversite de ayrılmıştı. O İzmir'e ben ise İstanbul'a yollanmıştım . Şimdiler de o bir doktor hemde; Akyazı' da şirin bir köyde sürdürüyor kıymetli vazifesini. Küçücük ellerimiz vardı bir zamanlar şimdi hastalar Allah'ın şifasını büyüyen ellerimizden bekler oldular. Vesile olmak , dostla aynı duyguları paylaşmak ne kutlu bir nasip.

Bu haftasonu arkadaşıyla Ankara' daydılar ,bugün ise benim evimde . Dostumu kendi evimde ağırlamak çok hoştu Kendi ellerimle yaptığım doğum günü pastasını ikrâm etmek ise bambaşka bir keyifti.

Hey gidi hey !

Çocuktuk , hayallerimiz vardı birbirimize fısıldadığımız ve şimdi şükürler olsun bir bir gerçeğe çeviriyor hayaller yüzünü. Günün muhasebesinde en büyük kârımdı onun güleryüzü ve memnuniyeti. Dostun bir saniyelik güleryüzü nasıl da canlandırıyor ruhu...

Kâdim dostlarla , iki dünyada da huzur diler yüreğim.

Dostluğu Yaratan'a , kulunu yalnız bırakmayana sonsuz şükür ile tekrar

"Doğum Günün Kutlu Olsun Dostum" . Rabbim ömrünü hayırlarla dopdolu eylesin, huzur sağlık ve tebessüm hep o heybede hazır bulunsun . Ve kula "ASIL DOST OLAN ALLAH (c.c)" kendinden bir an dahi ırak eylemesin yüreğini...

"AŞURE "

2009-01-07T23:56:00.000-08:00

Evliliğimin bir buçuk yılını tamamlarken , yeni yeni yemekler öğreniyorum ve sonlarına yeni yeni şükürler ekliyoruz eşim ve dostlarımla .
Dün ikinci kez Aşure yaptım . İkinci kez kendi evimde, kendi kendime . Anneciğimin enfes olan aşuresinin bir numunesiydi. Çünkü anne tarifiydi , anne kokuluydu. Yuvama bereket, günün hikmetine niyet. Alış
veriş sonrası tek tek kaynatıp hazırladığım malzemeler ile ibadet neşvesinde bir tatlıydı ortaya çıkan .
Muharrem ayı'nı idrak , tatlıya şükür , hayata bereket , komşuya selam ile sünnet, eşceğizimden tatlı bir "eline sağlık" sedasıydı nasibime düşen...

Filistinli Çocuk...

2009-01-07T04:41:00.001-08:00

"hadi söyle!
kimin yaşayacağına kim karar veriyor, kimin öleceğine kim karar veriyor. bu savaş anlamsız, bana bakın burada duruyorum ve üstüme tek bir kurşun bile gelmiyor. bir tane bile gelmedi. neden, peki neden hepsinin ölmesi gerekiyor. burada durabiliyorum. görüyorsunuz..."

The Thin Red Line (1998) -ince kırmızı hat filminden bir monolog

İnsan; kâinatın en donanımlı, en üstün özellikli varlığı.

Çocuk; âlemin insan silsilesi içinde en masum, kötülükten uzak, en saf olanı. Şefkat ve merhamet ; ruhu yaratıp bedeni ruha giydirenin , insana üflediği en mukaddes duygu.

Anne, Yaradanın şefkatinden yudumlamış , evladına O'nun (c.c) koruyuculuğuyla nazar eden insan.

Ve çocuk; Dünya 'nın imtihanından habersiz , kinsiz , düşmansız , haince fikirlerden uzak . Ve çocuk; inanca , sevgiye , korunmaya , öğrenmeye muhtaç.

Ve çocuk; adım adım büyürken çıkar nedir bilmeden , dünyayı bir oyun parkı belleyen.

Ve çocuk; huzuru, barışı, bebeği, arabayı ve saklambaçı hakeden. ve Filistinli çocuk... En çok oynadığı oyun saklambaç olan, savaş ile saklambaç oynayan. Gözünü açtığında anlamını bile bilmediği sesler kulağında çınlayan.

Ve Filistinli çocuk; vahşeti merhametsizlerin topraklarında açtığı ateşten kendi imtihanından önce öğrenen ve en merhametli varlığı annesini koklayamadan kaybeden .

Ve Filistinli çocuk; evler , arabalar, sokaklar ateş içinde , insanlar aç ve yaralıyken tüm Dünya'nın susması ile yaşından çok büyük cevapları anlaması beklenen.

Ve Filistinli çocuk; kendini korumak için çabalayan babasının çaresizliği ile pişen.

Ve Filistinli çocuk; herkesten çok duaya, sevgiye, "ANNE"ye ve "ÖZGÜR TOPRAKLAR"a muhtaç olan. Minicik kalbinde cevaplanmamış sayısız soru , gözlerinde tarifsiz korkular yaşayan.

Ve "biz"den olan "siz"ler, kardeş olduğumuzu sandıklarımız, hesabı ve büyük kıyameti unutanlar... Kapattığınız kapılar, susturduğunuz dualar ve durdurduğunuz yardımlar birgün, hem de o kardeşin kardeşini tanımadığı o gün boğazınıza sarılacak unutmayın!

Ve siz, ey! Ne olduğunuzu bilmediğim, insan diyemediğim, kan ve gözyaşı şurubu ile beslenenler. Size sözüm dahî yok, Söz O'NUN hüküm O'NUN... Ve "KUL" olabilmek...

Ve bize düşen, kapalı kapılar ardında da olsa Yaratan'ı unutmadan , duadan dûr olmadan, sadece O'na sığınabilmek.

Filistin'li kardeşlerimiz gibi.

Yeniden Başlamalı Senfonisi

2008-10-11T12:59:00.000-07:00

Yeniden Başlamalı mı , nedir o yeniden başlanası olan ?

İnsanoğlu akıp giden zamanın beşiğinde, rüzgâra sarılan yaprak misali savrulurken , kimi zaman ruhunu besleyen dinamikleri bir rafa kaldırabiliyor umarsızca.

Her sabah uyandığında ve gün geceye merhaba derken muhasebe fırtınaları içinde gözleri hep o rafta olsa da bir türlü parmaklarında o tâkati bulamayabiliyor ve ertelemek oluyor nasibi.

Bir zamanı bekliyor , bir"ân"ı ...

Ellerim bir süredir kelimelerin esrârlı sıcağından uzak, nefesimse okumanın verdiği tebessüme aç yaşayıp gidiyordum . Çok da suçlamıyorum kendimi, bir süreçti yaşanan. Süresi kelimenin asıl sahibinin takdirinde olan.

Bugün yeniden başlıyorum; dervişin vecd içinde "ALLAH" nârası atması heyecanıyla başlıyorum; "bismillah" diyorum ona imrenerek...

ve parmaklarımdaki karıncalanmayla yeniden başlıyorum...